SíSí fríkar úti!

Að komast aftur í gang...

2010-09-21T22:02:00.003-04:00

Ok, þetta gengur ekki lengur!
Verð hreinlega að byrja bloggið aftur. Tvær ástæður:
1) Gaman að eiga þennan database um sérnámið þegar frá líður
2) Leyfa fólki sem er ekki á facebook að fylgjast aðeins með mér

Lífið er gott og hefur verið frá síðasta bloggi mínu í mars. Kannski helst fyrir þá ástæðu að ég er ástfangin upp fyrir haus - af stelpu sem ég hitti í New York í vor :)
Svo komst ég að í krabbameinslækningum í Columbus, Ohio næsta sumar. Ohio State University er stærsti háskólinn í USA og er dreifður um fylkið en læknisfræðihlutinn er staðsettur í Columbus. Þar er mjög góður krabbameinsspítali, James Cancer Hospital. Columbus er 700.000 manna borg og þekkt fyrir gay-friendly viðhorf og mikið háskólalíf. Svo það verður spennandi að sjá svolítið meira af USA.

Því verður að njóta síðasta vetrarins í Boston í botn!

CCU

2010-03-26T18:44:00.005-04:00

Get ekki annað en bloggað aðeins um síðustu 2 vikur á coronary care unit rotationinni minni! Jiiiiiih, það hefur verið alveg ferlega gaman á CCU - ég held ég eigi svei mér þá eftir að sakna cardiologiu mikið! CCU teymið er mjög skemmtilegt að því leyti að við erum bæði með mjög veika sjúklinga á gjörgæslunni og líka hjartasjúklinga sem eru á almennri deild. Þannig fylgjum við þeim oft frá því þeir leggjast inn fárveikir þangað til þeir útskrifast heim af almennri deild. Og við höfum haft fullt af góðum tilfellum þennan mánuðinn. Þar má m.a. nefna tvo tvítuga stráka með myo/pericarditis - annar reyndist hafa CMV myocarditis en hinn lagðist inn fárveikur með pericardial tamponade og reyndist hafa 900 cc af pericardial vökva sem var tappað af. Ekki alveg klárt hvað er að þeim gaur þó svo berkla-pericarditis sé efst á lista. Svo fengum við inn 30 ára karlmann með WPW sem lagðist inn með a. fib. Hjartsláttur hans keyrði í 160-200 slögum á mínútu með víðcomplexa óreglulegu patterni en hann hélt uppi góðum blóðþrýstingi! Svo við reyndum að hlaða hann með íbútilíði í 12 klst (gúlp...) þangað til loks var ákveðið að rafvenda honum - og það gekk vel. Það gekk reyndar ekkert að finna aukabrautina í el-phys rannsókninni svo hann kemur inn seinna electívt, þeir munu sennilega fara gegnum pericardium-ið og vinna sig inn frá epicardium til að finna aukabrautina. Svo höfum við fengið inn tvo sjúklinga með hypertensive emergency sem reyndust hafa prímer hyperaldosteronisma. Annar var á nitroprússíð-dreypi um tíma (sem ég hef by the way aldrei notað áður) og gekk vel. Fengum svo 2 sjúklinga alveg fárveika með cardiac amyloidosu - önnur var í akút nýrnabilun líka með fluid overload með nýrnainvolvement. Við sjáum óvenjumikið af amyloidosu hér því þetta er aðalamyloidosucentrið í USA. Fólk kemur alls staðar að til að fá cutting edge meðferð og komast að í lyfjatræölum. Cardiac amyloidosis er leiðindagreining og ekki margir sem lifa ár með cardiac involvement. Svo var tilfellið sem reyndi mest á þessa vikuna sjúklingur um sextugt sem kom inn í hjartabilun sem fór í hjartastopp klukkutíma eftir innlögn og endurlífgunin stóð meira eða minna í 3 klukkutíma með intermittent blóðþrýstingi. Reyndist vera í alls konar arrythmíum á milli, m.a. Torsade, SVT með/án blóðþrýstings, gleiðkomplexa tachycardiu sem reyndist á tímum vera VT og á tímum SVT með aberrancy og svo þriðju gráðu AV-blokk. Algjörlega óljóst hvað var hér í gangi en ég held ég hafi farið í gegnum alla hugsanlega ACLS prótókolla á þessum 3 tímum. En það kemur væntanlega í ljós í krufningu hvað var hér á ferð, hugsanlega e-s konar infiltratívur sjúkdómur í hjarta...
Jæja, nóg komið af læknisfræðilegu jargoni í bili :)

Blogg, blogg, blogg

2010-02-28T14:12:00.002-05:00

Tími til kominn að taka púlsinn á dvöl minni hér í USA.
2. árið er nú meira en hálfnað og mér finnst tíminn fljúga áfram - raunar alltof hratt. Býst við því að þetta sé svona þegar maður hefur gaman af lífinu og tilverunni :=)
Það var nóg um að vera í haust - fékk fullt af góðum gestum til mín. Meðal annars Svava systir og Binni kærastinn hennar í október (sem btw trúlofuðu sig um síðustu helgi :), saumaklúbburinn kíkti á mig í nóvember, fékk góða lækna í heimsókn frá Íslandi og kíkti á gay senuna í New York með MJ. Svo var toppurinn á haustinu náttúrulega 30 ára afmælið 1. des! Já, ég ákvað að taka afmælið með trompi - það var sannkallað afmælisþema hálft árið þar sem ég kom mér í besta form sem ég hef nokkurn tíma verið í, dressaði mig upp og fékk mér nýja klippingu - sannkallað makeover! Og svo var boðið í partý, um 30 manns sem mættu gíraðir í hákarl, brennivín og ýmsar aðrar veitingar. Hélt upp á það með vinkonu minni hér í prógramminu sem varð 30 ára 4. des svo það hentaði vel. Og fólk skemmti sér alveg konunglega og kláraði brennivínið (annað árið í röð sem brennivínið klárast) og hákarlinn rétt kláraðist (með hjálp góðra Íslendinga). Og svo var farið upp í Cambridge að dansa - hvað annað!
Svo fékk ég 2 vikna jólafrí og eyddi jólunum með fjölskyldunni á Íslandi sem var náttúrulega alveg yndislegt. Skata, hamborgarahryggur, sveppasúpan hennar ömmu og svínakjöt - algjört sælgæti! Kom svo aftur hingað til Boston fyrir gamlársdag og fagnaði með fólkinu heima á miðnætti með því að horfa á flugeldasýningu í Boston Common kl. 7 PM, borðaði svo nautasteik í góðra Íslendinga hópi og endaði loks á pöbb hér í grenndinni með vinum úr prógramminu þar sem skálað var í kampavíni á miðnætti. Verð samt að segja að nýja árinu er hvergi jafnvel fagnað og heima á Íslandi. Það er bara svo hátíðlegt að halda í okkar hefðir - matur með familíunni, skaupið, flugeldar og svo partý. Þetta barasta hafa útlendingar ekki!
Nýja árið hefur svo verið gott, nú er ég komin á fullt í oncologíu pælingar og er að skoða prógrömm út um öll Bandaríkin. Svo það er mikið um ferðalög þetta vor.
Svo gengur vel í prógramminu, er einmitt á göngudeild núna - 4 vikna rotation - og verð að segja að ég kann alltaf betur og betur við mig á göngudeildinni. Hér virkum við sem heimilislæknar fyrir fólk sem við fylgjum eftir í göngudeild. Hef kynnst ýmsu þar, það er m.a. ótrúlegt að sjá hversu margir hafa misst vinnuna síðan kreppan skall á. Það er daglegt brauð að spyrja fólk hér að því hvort það eigi peninga fyrir mat, þak yfir höfuðið, hvort það sé í fíkniefnaneyslu og hvort það eigi einhvern að... og þá skiptir einhvern veginn minna máli hvort HbA1c sé 7 eða 8 eða hvort LDL sé innan targets. Ég veit alla vegana að þessara spurninga spurði maður ekki heima en hér er þetta oftar en ekki aðalumræðuefnið. Svo er ég með marga sjúklinga frá Haití og það eru nú meiri hörmungarnar sem sumir ganga í gegnum þar. Sumir tala enga ensku og hafa ekki getað haft upp á ættingjum sínum, aðrir mæta ekki í bókaða tíma (hver veit hvar það fólk er niðursett) og svo eru margir sem eiga ættingja sem eiga ekki þak yfir höfuðið þarna niður frá. 1,5 milljónir manna eru heimilislaus, 200.000 manns látnir og annað eins stórslasað. BMC er með hjálparhóp þar sem fólk hittist einu sinni í viku og er aðstoðað við að hafa uppi á ættingjum sínum o.s.frv. Einhvern veginn breyta þessir hlutir viðhorfi manns til annarra hluta í heiminum, m.a. kreppunni á Íslandi...
En það eru sem betur fer líka jákvæðir hlutir sem gerast á göngudeildinni, t.d. parið frá Kenya sem kom til mín brosandi út að eyrum um daginn því þau höfðu verið aðskilin í 5 ár en hún nýkomin með dvalarleyfi og flutt til USA. Eða stelpan sem hafði lést um 15 kg frá því ég sá hana fyrir ári með því að hætta að borða snakk og gos! Eða 28 ára heróínfíkillinn sem ég kom inn á spítala síðasta sumar með bullandi enterococcus endocarditis og mitrallokuleka sem gengur nú vel með á suboxone.
Annars hefur febrúarmánuður verið viðburðarríkur, þar má m.a. nefna ferð til Íslands, þorrablót í New York og nýleg ferð til Chicago sem er nú alveg stórkostleg borg - iðandi af mannlífi!
Wellsí, hef þetta ekki lengra í bili.

31. október

2009-11-03T12:34:00.002-05:00

Halloween! Án efa eitt skemmtilegasta djammkvöldið hér í USA! Minnir mig svolítið á gamlárs heima - ákveðin eftirvænting í loftinu, biðraðir í vínbúðum og allir á leið út að skemmta sér :)
Og það gerðum við svo sannarlega líka, íslenska djammliðið hér í Boston. Klædd upp sem Madonna, Cowgirl og Slash þá fórum við vítt og breitt um Boston-borg og enduðum svo í partýi hjá áður óþekktum nágranna mínum sem var hrifinn af íslenskri djamm-þrautseigju. Mér var reyndar ískyggilega oft ruglað saman við 1920´s flapper píu sem var reyndar alls ekki slæmt eftir að ég áttaði mig á því hvað það þýddi...

("In 1920´s the word "flapper" described a young woman who rebelled against convention. Like jazz music, the gangsteand, the speakeasy and the funloving flapper was a product of 1920s urban America. Most American women were not flappers but the flappers shocking behavior set a tone that helped many women explore Jazz Ages freedom without fear.")

Já - ekki amalegt það...

Hálfnað verk þá hafið er

2009-10-21T19:28:00.002-04:00

Ótrúlegt hvað tíminn líður hratt...

Nú er ég að verða hálfnuð með tímann minn hér í Boston og hef hafið undirbúning að næsta kafla - nefnilega umsókn um hem/onc fellowship (sérnám í blóðsjúkdóma/krabbameinslækningum). Já, sumir vilja meina að ég hafi tekið kúvendingu í vali mínu á sérnámi en satt best að segja þá hafði ég aldrei ákveðið 100% að fara í hjartalækningar - valið stóð alltaf milli þess og krabbameins.
Og fellowshipið hefst væntanlega sumarið 2011, það er reyndar alveg hugsanlegt að ég verði áfram í Boston en þó líklegra að ég færi mig eitthvað annað. Nú er tekið við annað umsóknarferli, ekki ósvipað því sem ég gekk í gegnum fyrir 2 árum. Umsóknir, personal statement, CV, meðmælabréf, viðtöl - og svo kemur þetta allt í ljós í júní á næsta ári :)

Svipbrigði

2009-07-03T20:13:00.002-04:00

Jæja, nú er kominn tími á eins og eitt blogg!
Úff, hef gert svo margt síðastliðinn mánuð að mér fallast nánast hendur að fara að segja frá því öllu - held ég verði að gera þetta í upptalningarstíl eins og Pógó, stuttum upptalningarstíl með nánari details to follow í komandi bloggum.
- kláraði step 3 í byrjun júní, nú verður næsta próf eftir ca. 2 ár - þ.e. internal medicine board prófið (er byrjuð að lesa, jæks!)
- sumarfrí á Íslandi/í Danmörku í byrjun júní, var alveg yndislegt
- sumarfrí á Miami fyrir viku, var þvílík upplifun fyrir Íslendinginn sem hefur ekki áður kynnst fólki sem á bíla fyrir 100 milljónir...
- byrjaði sem resident á CCU rotation fyrir 2 dögum, það verður án efa krefjandi (með glænýja interna sem eru að læra á kerfið) en skemmtilegt!

En verð að eyða smápúðri í að tala um titilinn á þessu bloggi - svipbrigði... hef aldrei fengið jafnmörg komment á mín eigin svipbrigði eins og á þessu eina ári hér í USA. Spítalaliðið hér og þá aðallega sérfræðingarnir eru steinhissa á öllum mínum svipbrigðum í vinnunni - Dr. Benjamin sagði við mig í dag að hún gæti nánast séð hjólin snúast í hausnum á mér þegar ég hugsa og spekulera á stofugangi, haha og augabrúnin mín (sú vinstri) er nánast orðin alþekkt hér á BMC. Og ég er að spá hvort þetta sé ekki kúltúrelt! Tjáum við okkur meira með svipbrigðum á Íslandi heldur en hér?!? I would luv some input...

VA-blizz

2009-05-26T06:16:00.002-04:00

Vá hvað maí hefur liðið hratt!

Hef verið í þvílíkri sælu á VA-spítalanum í West-Roxbury þennan mánuðinn. Hef að vísu verið að leggja inn annan hvern dag til kl. 19 en aðra daga hef ég losnað á hádegi. Og 2 daga mánaðarins var ég með 0 sjúklinga og þurfti því ekkert að mæta! Já, alveg yndislegur lokamánuður á árinu og svo tekur við sumarfrí í næstu viku.
Annars tók ég forskot á sumarfríssæluna um miðjan mánuðinn þegar við Ólöf skelltum okkur á Cape Cod með 15 frökkum og 3 könum. Leigðum sumarhús (sem var svona hálfgerð villa því Cape-urinn er að mestu sumarleyfisstaður ríka fólksins hér). Það vildi svo til að þetta var akkúrat júróvisjónhelgi svo við hlustuðum mikið á júróvisjónlög og við Ólöf reyndumst fróðastar um keppnina (frakkarnir vissu lítið og kaninn bara ekki neitt!) - hmmm... veit ekki alveg hvort við vorum stoltar af því samt, haha....
Cape Cod er alveg yndislegur staður, strendur og litlir sætir smábæir út um allt og allir í chillaðri stemmningu. Kíktum á Provincetown sem er þekkt fyrir gay skemmtanalíf, svakalega kósý bær á tánni á Cape-num.
Svo er ferðinni heitið til Íslands með stuttu stoppi í Köben eftir rúma viku - það verður yndislegt að kíkja heim :)

Að vilja vera eða ekki vera

2009-04-29T20:25:00.002-04:00

Verð að segja ykkur aðeins frá skrautlegum karakterum sem ég hef kynnst á spítalanum...

Boston Medical Center var áður þekktur sem Boston City Hospital og sinnti öllu fátæka fólkinu í Boston. Þetta hefur að mörgu leyti enn haldist í því fari - að vísu er alltaf farið með sjúklinga á þá bráðamóttöku sem er næst en einhvern veginn þá leitar fátæka fólkið mikið hingað. Og það er beinlínis ástæðan fyrir því að sumir vilja fara í sérnám á BMC. Theresa vinkona hefur t.d. ákveðið að hún ætlar að sérmennta sig í brjóstakrabbameini í spænskumælandi fátækum konum og þá er BMC góður staður!
Hef nú verið á almennri deild í nærri 8 vikur og hef kynnst ýmsu skondnu. Vorum t.d. með karl um daginn sem var lagður inn drukkinn (sem gerist nú yfirleitt ekki en það var einhver spurning hvort hefði liðið yfir hann og því þótti betra að fylgjast aðeins með honum). Svo hverfur karlinn eitthvað út af stofunni sinni og dúkkar svo aftur upp. Sérfræðingurinn fer eitthvað að kíkja á hann og finnur vodkapela í öðrum sokknum og karlinn svo drukkinn að ekki er hægt að útskrifa hann! Daginn eftir leit hann vel út á stofugangi, hafði runnið af honum og svo átti að útskrifa hann eftir stofugang um hádegisbil. Heyrðu, þá var karlinn aftur orðinn svo drukkinn að hann stóð ekki í lappirnar!!! Svo 3. daginn hafði runnið af honum og ég var með pappírana tilbúna kl. 08 svo hægt væri að senda hann út áður en hann kæmist í áfengi. Nema hvað að þá fundust skórnir hans ekki og það tók 3 klst. að hafa uppi á skóm handa karlgreyinu - sem betur fer tókst okkur að halda honum inni á herbergi þangað til og loks komum við honum út!
Svo hef ég nú í þrígang verið með stelpu sem kemur inn til okkar úr fangelsi eftir að hafa innbyrt alls konar hluti. Hún hefur m.a. étið skeið, plastgaffal, klósettpappír og stærðarbita úr plastkassa. Kemur í fylgd fangavarða sem reyna að passa hvað hún borðar þarna í fangelsinu en henni tekst iðulega að troða ofan í sig einhverju öðru en mat. Og kemur þá til okkar í magaspeglun svo hægt sé að ná í þessa hluti!
Annars er ég víst með met í því hversu margir sjúklingar strjúka frá okkur þennan mánuðinn. Einhver minna sjúklinga hefur annað hvort stungið af af deildinni eða útskrifað sig gegn læknisráði nánast hvern einasta dag sl. 2 vikur. Ég held það sé íslenski hreimurinn - hann hljómar svolítið harkalega - held þessir sjúklingar séu barasta hræddir við mig!
Mér fannst samt verst þegar kallinn með skorpulifur og varicublæðingar (blæðingar í vélinda) með hemoglobin upp á 60 heimtaði að fara heim að drekka um daginn! En það var ekki hægt að sannfæra hann um að vera hjá okkur - hann sagðist bara myndu koma aftur ef hann myndi slappast eitthvað...

Bara í Bandaríkjunum

2009-04-21T19:01:00.002-04:00

Aðalfréttin hér í Boston þessa dagana er "the Craigs list killer" - gaur sem hitti vændiskonur á hinum fínustu hótelum hér í Boston og rændi svo af þeim pening. Nema hvað að hann skaut líka eina þeirra til bana.
Og svo kom í ljós í gær að hann er 2. árs læknanemi við BU (Boston University) ! - sem er tengt BMC (a.k.a. Boston University Medical Center)!!!
Fréttamenn stóðu í röðum fyrir utan spítalann í dag og reyndu að ná tali af hvaða starfsmanni sem labbaði framhjá þeim. Er viss um að fréttin hafi verið í gangi allan daginn á þessum fréttastöðvum hér - örugglega búið að greina þetta í tætlur, finna familíuna, sálgreina gaurinn og tala við vinina - var hann efnilegur læknir? Eða sýndi hann merki um psychopatha-persónuleikahegðun? Borðaði hann Cocoa Puffs? O.s.frv. o.s.frv.
Bara í Bandaríkjunum...

Mús?

2009-04-16T21:31:00.002-04:00

Ok, þetta var pínu scary....
Var rosalega bissí í vinnunni í dag. Fengum 5 nýja sjúklinga þegar við mættum kl 07 í morgun, komu allir upp á deild milli 5 og 6 og því náði næturvaktin ekki að kíkja almennilega á þá. Vorum því með 13 sjúklinga í morgun, gengum stofugang + skoðuðum þessa 5 nýju. Cointerninn minn var í fríi svo það var extramikið að gera. Deildarlæknirinn svo í göngudeild eftir hádegi og ég að útskrifa 7 sjúklinga, gera 5 nýja sjúrnala + hugsa um karlmann með hratt vaxandi graftarpoll í vinstri nára - jamms, brjálað að gera.
Og svo, eftir 13 tíma vinnu, erum við deildarlæknirinn á röntgen að skoða CT niðrá röntgen af náranum - og ég sé eitthvað kvikindi hlaupa yfir gólfið.... mús? kakkalakki?... veit ekki, en ég stökk ekki upp og elti! Og enginn annar sá - það var scary... annað hvort var fólk svona upptekið af CT skanninu eða ég bara búin að vera of lengi í vinnunni!?!
Hef aldrei séð kvikindi á BMC en mér er minnistætt atvik í New Orleans á þvagfæraskurðstofunni á Charity spítalanum - kakkalakki hljóp þar yfir gólf og einn læknaneminn stappaði hann í klessu með hælnum! Og engum datt í hug að taka upp klessuna...

Líður að lokum fyrsta árs...

2009-04-15T19:26:00.003-04:00

Nú er intern árið mitt senn á enda og ég er í huganum farin að gera árið svolítið upp.

Þetta hefur verið gott ár. Ekki jafnerfitt og ég bjóst við. Það er alltaf talað um að í USA sé endalaus vinna og vissulega er hún meiri en heima - en langt í frá óyfirstíganleg.
Hér eru læknar á þessu stigi námsins svo rosalega dediceraðir, það er ætlast til að við séum "all over it", þ.e. með allar upplýsingar á hreinu um okkar sjúklinga á stofugangi og það hentar mér afskaplega vel að læra í umhverfi þar sem nákvæmni er í fyrirrúmi höfð (þar sem ég er svona nett obsessív...).
Hvað varðar vinnutíma þá er erfitt að henda reiður á nákvæmum tölum því þetta er mismunandi eftir rotationum. Eitt er víst að við mætum kl. 7 á morgnana og á venjulegum degi þegar ekki er verið að leggja inn þá getur maður búist við því að fara kl. 17, svona að meðaltali. En fyrr ef maður er búin með alla sína vinnu - og ef manni tekst að útskrifa alla sína sjúklinga þá þarf maður alls ekki að mæta! Hefur gerst tvisvar hjá mér (heitir að "win the game"), í bæði skiptin var ég reyndar á vakt um kvöldið svo þetta var ekki algjör frídagur!
Hef séð ýmislegt hér á BMC sem ég sá lítið af heima - dæmi:
- sickle cell anemia/crisis - erum með svoleiðis sjúklinga hjá okkur í hverri viku, hafði barasta aldrei séð sjúkling í sickle cell crisis fyrr en ég kom hingað!
- HIV - mikið af HIV smituðum sjúklingum hér sem eru á götunni og því ekki á HAART og koma inn með AIDS og opportunistiskar sýkingar
- lifrarsjúkdómar - hep B/hep c, skorpulifur, HCC - þetta sá maður svo lítið af heima, binge drinking fer tvímælalaust betur með lifrina...
- pulmonary hypertension - á BMC er einn helsti expert heims í lungnaháþrýstingi og við sjáum því óvenjumikið af þessu hér
- amyloidosis - aftur, BMC er með eitt besta center USA í amyloidosu
- fráhvarfsmeðferðir - mikið um sjúklinga á heroíni hér, á methadone sem fráhvarfsmeðferð. Svona sjúklinga sá maður varla heima.
Svo er ýmislegt öðruvísi hér, hér eru allir sykursýkisjúklingar settir á insúlín við innlögn og po meðferð stöðvuð á meðan. Hér hef ég enn ekki séð neinn fá gentamicin! - þeir virðast bara alveg hættir að nota það, sömuleiðis er digoxin afar lítið notað.

Jæja, þetta endaði kannski á því að verða hálfboring læknisfræðileg upptalning - get sagt ykkur svona í lokin að ég er á súperteymi þennan mánuðinn á almennri lyflæknadeild. Co-interninn minn er vel lesinn Grikki frá Krít, deildarlæknirinn svakaklár stelpa og sérfræðingurinn er ung kona, nýlega komin hingað til BMC og ótrúlega áhugasöm um að kenna okkur. Svo við hendumst um ganga spítalans, súperefficient og höfum því nægan tíma til að lesa og rökræða. Sérfræðingurinn raðar upp sjúklingum og leyfir okkur að skoða og giska hvað sé að og fer daglega yfir efni sem við stöndum ekki nógu klár á - þetta er by far besti mánuður ársins!

Rólegheit

2009-04-04T16:06:00.002-04:00

Jæja, kominn tími á að hefja aftur bloggfærslur eftir hlé síðastliðins mánaðar!

Ég hef áttað mig á því að það hefur tekið mig svona eins og eina meðgöngu að aðlagast USAísku samfélagi. Ég var algjörlega á útopnu hérna fyrstu mánuðina - fara allt sem ég hugsast gat, út að borða, drekka, djamma, djúsa - það var alltaf eitthvað í gangi! Ég held það hafi verið stórborgarlífið sem hafði þessi áhrif á mig, manni fannst allt svo brjálæðislega frábært :)
Og ég stimplaði mig heldur betur inn í hópinn hér á BMC - SíSí léttgeggjaða, alltaf að gera eitthvað kreisí! Held ég hafi nú samt toppað allt með spilavítisferðinni minni... það var nefnilega þannig að eitt fimmtudagskvöld í október vorum við að drekka bjór, nokkur í prógramminu og 4 seniorar höfðu ákveðið að fara í spilavíti í Connecticut (þau eru nefnilega bönnuð í Massachusetts) og ég ákvað að skella mér bara með! 2 tíma bíltúr fram og tilbaka, lagt af stað seint um kvöld og komið tilbaka um kl. 5. Og ég svo beint í vinnu kl. 7! Spilavítisferðin mín í New Orleans með Gísla Engilbert og Davíð Þór var mér vel minnistæð því þar tókst mér að vinna 100 USD en hér fór það akkúrat á öfugan veg :(
Aníhú - skemmti mér samt mjög vel!

En nú hef ég róast... í alvöru! Farin að njóta þess betur að vera í vinnunni, lesa læknisfræði og bara almennt að njóta lífsins án þess að vera á einhverju endalausu djammi. Og það er yndislegt! :)
Hef komist að því að prógrammið hér er stórkostlegt - er að vinna með afskaplega góðum hóp og allir forsvarsmenn alveg yndislegir. Og nú er vorið komið og ég farin að hlakka til ævintýra sumarsins :)
...og ætla reyndar út að djamma og djúsa í kvöld - ehhemm ;)

Bandariska bradamottakan

2009-02-23T20:23:00.002-05:00

A ok, nu verdur bloggad fra spitalanum i fyrsta skipti - hence engir islenskir stafir....

Hef verid a bradamottokunni i 2 vikur og thad hefur verid ahugaverdur timi. Her eru bradamottokulaeknar eiginleg starfsstett sem ser um fullordins- og barna-bradamottokuna og vid aumingjans internarnir faum smjorthefinn af thessu i 2 vikur. Her er acute hlid og non-acute hlid asamt 3 trauma herbergjum thar sem tekid er a moti bilslysum, hjartastoppum, skotarasum o.s.frv. Yfirleitt er nog um ad vera og hefur mer stundum fundist nog um. Acute hlidin er bara eitt stort rymi med tolvum fyrir hjukkur og laekna i midju herberginu - yfirleitt eru nokkrir ronar ad sofa ur ser, stundum kallandi okvaedisordum hvern a annan yfir herbergid, a.m.k. 1 sjuklingur med psykosu bundinn nidur i rum ad tala vid sjalfan sig eda oskra a okkur, 1-3 trauma i gangi a hverjum klukkutima (getur nu verid rolegra a nottunni, serstaklega a virkum dogum) og svo medisinskt veikir sjuklingar sem eru a leid upp a deild/gjorgaeslu. Ad sitja i thessu herbergi i 12 tima i ollum latunum getur reynt a taugarnar...
Hef sed ymislegt sem madur saei sennilega seint heima - t.d. Nigeriumann sem labbadi inn a bradamottoku i Nigeriu med skerandi brjostverk. Laeknar thar brugdu a hann omtaeki, greindu hann med aorta dissection og sogdu honum ad hans eina von til ad lifa af vaeri ad stokkva upp i naestu flugvel til Boston! Og hingad kom hann, beint a BMC fra flugvellinum og var kominn a skurdarbordid 3 klst. seinna. Med dissection fra aortarot nidur ad iliaca-aedum!
Eda dement sjotuga manninn fra Haiti sem taladi ekki stakt ord i ensku og samdi illa vid eiginkonuna heima - familian keyrdi hann barasta i naesta shelter fyrir heimilislausa med einn poka med fotum og lyfjum og aetladi ad geyma hann thar thar til elliheimili fyndist. Aumingja kallinn skildi ekkert sem var sagt vid hann, tokst nu ad rolta aftur heim til sin - var tha keyrdur aftur nidreftir og thad endadi med thvi ad staffid kom med hann a bradamottokuna. Okkur tokst ad pusla sogunni saman a 5 klst. og bidja dotturina ad gjora svo vel og koma og na i fodur sinn - shelter fyrir heimislausa vaeri enginn stadur fyrir dement mann sem skildi ekki stakt ord i ensku!
Ja - thad er margt undarlegt her.

Annars hefur verid nog um ad vera hja mer undanfarnar vikur - mikill gestagangur a Shawmut :)
Tinna, Oli og Vala komu fra New York um daginn og Inga fra Islandi. Attum saman meirihattar helgi thar sem raudvini og ostum var torgad og skalad i kampavini a Top of the Hub (sem er by the way ad verda ein eftirlaetisidjan min her :)
Svo stoppadi Hlynur vid her i sidustu viku og Orvar kom og tok step 3 og stoppadi nokkra daga. Okkur Orvari var bodid i bollukaffi til Gunnars og Elfu i gaer, Gunnar er her i gigtar-fellowshipi a BMC og eru thau hjon alveg yndisleg. Bua her i South End, ekki langt fra mer. Mikid var nu gott ad fa bollukaffi - einhvern veginn jafnast donuts a Dunkin (sem eg er tho farin ad gaeda mer a iskyggilega oft...) ekki alveg a vid islenskar vatnsdeigsbollur. Nu tharf eg bara ad verda mer uti um saltkjot og baunir a morgun, hmmm.... annars erum vid Olof og Sigrun a leid til New York um naestu helgi a islenskt thorrablot! Hlakka mikid til enda mikill thorrablotsmataraddaandi!

Sandkassaleikur

2009-01-26T22:03:00.003-05:00

Ó man.... þetta blogg mitt átti aldrei að fjalla um íslensk stjórnmál en nú virðist það einhvern veginn óhjákvæmilegt... kannski af því ég er hér í USA og hef fáa til ræða við sem hafa actually áhuga á íslenskum stjórnmálum... eða kannski af því ég ER hér í usa, þá einmitt hef ég enn krafta og þrek til að ræða íslensk stjórnmál!?!

Aníhú - það komu fleiri en einn og tveir upp að mér í dag og spurðu hvað væri eiginlega að gerast á Íslandi? Og ég gat barasta ekki alveg svarað þeim...

Mér hefur alltaf reynst vel að flokka og númera hluti - ætla að gera tilraun með pælingar mínar í dag sem virðast reyndar ekki vel flokkaðar í mínum huga, well let´s try:

1) Ok - stjórnin fallin... það sem við vildum vissulega, fólk varð að bera ábyrgð á hruni efnahagslífsins en bíddu.... stjórnin fallin, bar einhver ábyrgð? Jú Björgvin G., hann bað þjóðina afsökunar, lét Fjármálaeftirlitið fjúka - mjög gott mál. En hvað með hina?

2) Sandkassaleikur flokkanna - ásakanir ganga á víxl. Gísli Marteinn segir að innanflokksátök Samfylkingar hafi gert út um ríkisstjórnarsamstarfið. Ég er ósammála, held að aðgerðarleysi og einlæg valdagræðgi hafi gert út um samstarfið. Sérstaklega af hálfu Sjálfstæðisflokksins - því miður... þar eru nefnilega margir efnilegir einstaklingar sem ég hefði viljað sjá í þjóðstjórn. En Geir var ekki tilbúin til að láta undan, nei... hann var ekki tilbúinn til að láta þann stjórnmálamann sem hefur hlotið mestar vinsældir í könnunum síðustu 2 ára leiða nokkurs konar samstarf...

3) Af hverju ekki þjóðstjórn? Eru þetta ekki erfiðustu tímar sem þjóðin hefur staðið fyrir síðan Sturlungaöld leið undir lok?!? Af hverju geta menn ekki sameinað krafta sína, sett fram sitt bestasta og heiðarlegasta fólk til að sitja í þjóðstjórn? Af hverju geta flokkarnir ekki lagt niður sínar stríðsaxir og unnið að sameiginlegu markmiði - reyna að bjarga því sem bjargað verður á þessu landi, bjarga heimilunum, fyrirtækjunum, lífeyrissjóðunum... er það til of mikils mælst? En nei, Geir segir:

Þjóðstjórn er besti möguleikinn í stöðunni að mati Geirs H, Haarde formanns Sjálfstæðisflokksins en kemur þó vart til greina nema Sjálfstæðisflokkurinn fái Forsætisráðuneytið.

Af hverju í ósköpunum ætti Sjálfstæðisflokkurinn að leiða Forsætisráðuneyti frekar en einhver annar. Flokkurinn gerði út um mögulega þjóðstjórn því miður - á tímum þar sem allir ættu að einbeita sér að því að slökkva í eldum þjóðarbúsins og bjarga því sem bjargað verður frekar en að vera í sandkassaleik! Ótrúlegt! Ég sem hélt að þessi dagur gæti ekki orðið annað en góður - að menn og konur legðu niður sverðin, tækjust í hendur og ynnu fyrir þjóðina, fyrir landið, sameiginlega að einu markmiði - að bjarga því sem bjargað verður - áður en það verður of seint!

4) Alþingiskosningar í maí - sorrí, það er barasta fáránlegt! Að flokkarnir 5 fari að einbeita sér að prófkjörum og kosningum frekar en því sem máli skiptir. Hver veit su sem hvað hver flokkur stendur fyrir í augnablikinu - mér finnst eins og hvirfilbylur hafi gengið yfir pólitíska grundu landsins og hrist upp í öllum, svo mikið að ég sé ekki lengur að það skipti máli hvort einhver sé Framsóknarmaður eða Samfylkingarkona - ég meina, erum við ekki öll Íslendingar? Og viljum við ekki berjast fyrir tilveru okkar og komandi kynslóða?!? Er þetta ekki einmitt tíminn til að taka niður bleiku, pólitísku sólgleraugun og sjá heiminn í réttum lit. Er þetta ekki tíminn til að sameina þjóðina - það er reyndar mjög sennilegt að þjóðin sé löngu sameinuð en ekki stjórnmálamenn - og akkúrat núna reyna þeir að sundra þjóðinni í fylkingar, í Framsóknarflokk, Sjálfstæðisflokk, Samfylkingu, Vinstri-græna og Frjálslynda - já og svo má ekki gleyma "mótmælendum" sem hafa auðvitað bara eitt í huga, jú þeir ætla FRAM í næstu þingkosningum... nei, krakkar, nú verðum við barasta að fullorðnast svolítið, hratt!

Við berum öll ábyrgð á því að láta ekki glepjast aftur af flokkadráttum - að einblína á aðalatriðin, fólkið í landinu, náttúruauðlindir okkar, börnin, samheldnina og byrja upp á nýtt - læra af síðustu 10 árum okkar sögu, ýta þeim í burtu og móta framtíðarsýn okkar aftur!

Vá, nú hef ég aldeilis látið hugann reika - veit ekki hvort númeringin hjálpaði eitthvað til, sennilega ekki. En ég er enn stolt af Íslendingum, nú megum við barasta ekki leyfa "stjórnmálaöflum" að eyðileggja þetta fyrir okkur. Þetta mál er svo miklu stærra en Geir vs. Solla eða Vinstri-grænir vs. Sjálfstæðisflokkurinn...

Þvílík vika!

2009-01-25T12:49:00.002-05:00

Það er eiginlega ekki hægt annað en blogga í lok þessarar viku!

Stórkostleg vika - núna hef ég fylgst með fréttum daglega, USAískum og íslenskum...

Barack Obama tók við forsetaembættinu á þriðjudag - það var dagur sem rennur mér seint úr minnum. Kl. 12 á hádegi sór hann eiðinn, að vísu hálfklaufalega þar sem chief of justice fór ekki rétt með hann, en eiðinn sór hann engu að síður :) Og hélt svo stórkostlega ræðu fyrir framan 2.000.000 manna í Washington. Ég sat í salnum á hermannaspítalanum með 30 manns og fólk hlustaði af athygli - með bros á vör! Og svo horfðum við á George Bush og frú fljúga burt úr Hvíta húsinu með þyrlu - já, loksins loksins lauk valdatíð Bush og Bandaríkjamenn eru fegnir og horfa vonbetri til framtíðar. Obama hóf svo störf á miðvikudaginn og hefur á þessum 5 dögum gert marga góða hluti - dæmi:

- ætlar að loka Guantanamo fangabúðunum

- setti hömlur á lobbyisma á þinginu

- frysti laun embættismanna sem þéna meira en 100.000 USD á ári

- skipaði sendinefnd til að miðla friði í Ísrael/Palestínu

- ógilti lög sem bönnuðu stofnunum sem studdu fóstureyðingar að fá public funding

Og hann ætlar að standa við aðskilnað ríkis og kirkju - eitthvað sem er afskaplega mikilvægt hér í USA því hér þvælist kristin trú hreinlega of oft fyrir raunverulegum, mikilvægum málefnum. Las til dæmis í New York Times um daginn að í Texas debatera menn um skólabækur. Debatinn snýst um það hvort skólabækur eigi að kenna þróunarkenningu Darwins eða hvort þær eigi að innihalda orð efasemdarmanna (þ.e. kristinna manna) um ýmis göt í kenningunni og benda þá frekar á texta Biblíunnar um upphaf lífs á jörðu... já, einmitt! Af því að texti Biblíunnar inniheldur náttúrulega engin göt! Alveg merkilegt - hugsið ykkur ef þetta fólk myndi nú einbeita sér að einhverju sem skiptir heiminn raunverulegu máli eins og beislun vetnis sem orkugjafa... eða eitthvað álíka - þá værum við í góðum málum.

Annars sá ég að Meaghan vinkona kommenteraði á facebook á þriðjudag að hún væri loks, eftir langan tíma, stolt af því að vera Bandaríkjamaður!

Og í dag er ég stolt af því að vera Íslendingur! Loksins loksins virðast stjórnvöld hafa vaknað upp af þungum Þyrnirósarsvefni og ætla að taka til í svínastíunni. Og það er þjóðinni að þakka! Þjóðinni sem reyndi að mótmæla friðsamlega hvern einasta laugardag frá því í október án þess að nokkuð gerðist... og það var ekki fyrr en fólk fór að berja í potta og glugga alþingishússins sem hlutir fóru loks að gerast! Auðvitað var óskemmtilegt að sjá fólk berja í hjálma lögreglumanna, gera aðsúg að veikum forsætisráðherra og kveikja í bekkjum. En það má ekki gera það að aðalatriðum í þessu - aðalatriðið er í mínum huga kristaltært. Þjóðin verður og er að þjappa sér saman, stjórnvöld verða að taka viðeigandi og margumbeðin skref í átt að þjóðarsátt svo uppbyggingarstarfið megi hefjast. Og í því verða allir að taka þátt.

Björgvin Sigurðsson ríður á vaðið og hans verður örugglega minnst fyrir það - snilldarmúv hjá manninum... við Íslendingar eigum nefnilega gott með að fyrirgefa en til þess að fyrirgefa þá verður fólk fyrst að viðurkenna mistök, biðjast afsökunar og axla ábyrgð (við eigum meira að segja svo auðvelt með að fyrirgefa að stundum þarf fólk ekki einu sinni að biðjast afsökunar - sjáið til dæmis hvernig Vestmanneyingar fyrirgáfu Árna Johnsen og kusu hann aftur inn á þing!).

Já - nú eru spennandi tímar í Bandaríkjunum og á Íslandi - og ég sakna þess svo sannarlega að geta ekki verið heima til að leggja hönd á plóg!

Að lokum vil ég benda ykkur á blogg Láru Hönnu http://larahanna.blog.is/blog/larahanna/

Þá sérstaklega færslu hennar frá 25. jan sem ber nafnið "Enn öflugri mótmæli" - stórkostlegur texti!

I have a dream

2009-01-19T19:16:00.003-05:00

Í dag er frídagur í Bandaríkjunum - Martin Luther King dagurinn sem er haldinn 3. mánudag í Janúar í kringum fæðingardag King. Og nú eru spennandi tímar í USA. Barack Obama tekur við forsetaembættinu á morgun, 20. janúar - inauguration day!
Búist er við 2.000.000 manna að fylgjast með í Washington DC klukkan 12 á hádegi á morgun þegar Barack Obama verður 44. forseti Bandaríkjanna - svo sannarlega sögulegur atburður, ekki síður en ræða MLK árið 1963.

Heimurinn fagnar, Bostonbúar fagna og ég fagna - loksins, loksins komast Bandaríkin á betri braut, beinni braut og geta vonandi endurheimt sess sinn!

Já, draumur Martin Luther King virðist hafa ræst :)

Kominn tími á blogg um efnahagsástandið...

2009-01-14T18:19:00.002-05:00

Jæja, get ekki annað en bloggað aðeins um íslensku kreppuna. Rakst ég á blogg Sigmundar Gunnlaugssonar í dag, sjá http://sigmundurdavid.eyjan.is/ Hann ætlar víst að gefa kost á sér í formannsslaginn í Framsóknarflokknum og þykir mér það gott. Við þurfum nýtt blóð, fólk sem hefur vit á viðskiptum og hagfræði. Ég held það skipti ekki lengur máli í hvaða flokki fólk er, þetta virðist allt af sama meiðinu. Áhugavert að sjá bloggið hans um 500 milljarðana... hann hefur jú barist mikið gegn því að ríkisstjórnin skyldi steypa okkur í þessar skuldir. En vá hvað þetta er rétt hjá honum - hvernig á þjóðin nokkurn tímann að geta greitt niður 500 milljarða króna skuld! Eignir Landsbankans munu ekki nærri duga til og eins og hann bendir réttilega á eru örugglega margir aðrir kröfuhafar sem eiga eftir að lögsækja. Hvernig datt ríkisstjórninni í hug að samþykkja að greiða þetta allt! Hvers konar sérfræðinga höfðu þeir samráð við. Og hvernig er hægt að taka slíka ákvörðun án þess að bera þetta undir þingið?!? Er þetta lýðræði? Íslenskt lýðræði kannski?
Það er hrikalegt að heyra fréttir um niðurskurð í heilbrigðiskerfinu og á öðrum stöðum í þjóðfélaginu og þetta er alveg örugglega bara byrjunin. Úff - ég svekki mig svo mikið á þessu að ég er farin að forðast að lesa fréttir að heiman nema kannski svona 3. hvern dag!

Star Trek

2009-01-06T18:01:00.002-05:00

Jessss... ég hef hafið fyrra Star Trek áhorf aftur!

Þarfnast kannski smáútskýringar fyrir þá sem þekkja mig minna. Ég er nefnilega forfallinn Star Trek áhangandi og hef verið frá því ég var 10 ára og horfði á Next Generation í Danmörku. Ég og Svava systir höfum verið í þessu saman - The Next Generation, Deep Space Nine, Voyager - allt eðal seríur. Fílaði reyndar aldrei gömlu þættina, þeir voru einhvern veginn of hallærislegir...
En nú er ég að horfa á Voyager, seríu 5. Það er nefnilega þannig að ég á ekkert sjónvarp svo ég horfi bara á alls konar þætti í tölvunni. Það er fínt. Hrikalegt að horfa á sjónvarp hér í USA, alltof mikið af auglýsingum, algjör tímaþjófur.

Gamlárs!

2008-12-31T17:39:00.002-05:00

Komið að uppgjöri - enn einu sinni - vá hvað tíminn flýgur!

Ég sit hér undir skreyttu jólaplöntunni minni og sötra rauðvín og hlusta á Díönu Ross and the Supremes (don´t ask...). Og bíð eftir nýja árinu á Íslandi. Ætla nefnilega að fagna nýja árinu tvisvar í kvöld - ætla fyrst að skála við familíuna í gegnum skype eftir klukkutíma og svo skála við vini á áramótaballi á Hyatt Regency hótelinu 5 tímum seinna! Já, ekki amalegt það... :)

Annars varð ég fyrir undarlegri reynslu áðan. Labbaði nefnilega inn í áfengisverslun á gamlárs og þar inni var bara enginn! Ha ha, hef nú bara aldrei upplifað slíkt áður, var með einhverjar áhyggjur af röðum en áfengisinnkaup í stórum stíl á gamlárs virðist þá bara gerast á Íslandi - kemur reyndar ekki á óvart. Búðarfólkið sagði að ég myndi örugglega eiga góð áramót, ætli það hafi verið að skírskota til áfengismagns?!?

Eitt komment á enskuna - skil ekki hugtakið New Years Eve. Mér finnst gamlárskvöld miklu skynsamlegra, finnst ykkur ekki? Síðasta kvöld gamals árs, svo tekur við nýtt...

Annars óska ég öllum mínum kæru fjölskyldumeðlimum og vinum nær og fjær gleðilegs nýs árs. Þakka ykkur allar góðu stundirnar á liðnum árum. Og skemmtið ykkur nú ærlega í kvöld! Sprengið nokkra flugelda fyrir mig :)

SíSí á ZuZu

2008-12-28T22:49:00.002-05:00

Ókei, verð að koma tvennu á framfæri:
A. Jólamáltíðin heppnaðist vel. Ég get þá raunverulega eldað læri :) og haft mjög gaman af! Gyðingurinn klikkaði reyndar á því að koma með ham en Sam reyndi hvað hann gat allan jóladag að finna skinku í Boston. Og það var hægara sagt en gert! Alls staðar lokað og enginn tilbúinn til að selja okkur skinku. Hann gekk meira að segja svo langt að auglýsa eftir ham á Craig´s list en allt kom fyrir ekki. Eini staðurinn í Boston með opið var náttúrulega Chinatown en þeir gátu bara selt okkur heila kjúklinga með haus, lappir og fjaðrir og við vorum ekki alveg í stuði fyrir plokkerí... En þetta reddaðist nú allt því Ólöf kom með hangikjötsafganga frá aðfangadagskvöldi, Amanda með pottrétt og svo komu hinir með dessert og vín. Svo þetta var hin notalegasta veisla á mínum fyrstu jólum í Boston :)

B. Ég hef loks fundið hinn fullkomna djammstað í Boston. Nefnilega ZuZu í Cambridge! Hann er meiriháttar, þarna eru engin sjónvörp (sjaldgæft, hér er alltaf sjónvarp í gangi, allsstaðar!) og eftir því sem áfengisandinn færðist yfir fólk þá fóru nánast allir að dansa, svona þar sem þeir stóðu. Við Sam og Meaghan skemmtum okkur konunglega! Þetta verður pottþétt testað aftur ;)

Lambalæri, USAísk skinka og góður félagsskapur

2008-12-23T22:05:00.004-05:00

Jamms, það verður að viðurkennast að ég ætla að reyna mig við lambalæriseldamennsku á jóladag. Hef nú barasta aldrei eldað lambalæri áður held ég - svo þetta verður spennandi. Annars er þetta matarboð mitt heldur betur að vinda upp á sig. Hélt fyrst að þetta yrðum við Ólöf og mögulega 1-2 í viðbót en nú á ég allt í einu von á 10 manns í mat, haha... eins gott að þetta lambalæri heppnist. Ætla að hafa sveppasjerrísúpu a la amma á undan, mmmm.... við amma áttum langt og gott samtal í gær um eldamennskuna og reyndar ég og mamma daginn áður - já ég hlýt að geta þetta :)
Annars ætla nú allir að leggja í púkk - ég bað til dæmis gyðinginn um að koma með skinku, hann sagði: "Sure SiSi, I can bring ham, that can´t be that hard to cook" og svo tautaði hann í hálfu hljóði að hann vonaði að móðir sín kæmist ekki að þessu. Og þá fyrst fattaði ég gyðinga-skinku conflictinn, hann vildi samt endilega koma með skinku og mér fannst þetta náttúrulega bara bráðfyndið :)
Svo fórum við Sam í Stop´n´Shop áðan og versluðum í matinn. Hann Sam minn er svo yndislegur - einstaka sinnum á lífsleiðinni hittir maður fólk sem maður smellur algjörlega með og Sam er einn af mínum fullkomnu smellum. Ég held maður þekki svoleiðis fólk úr fyrra lífi eða kannski er þetta af því við erum bæði bogamenn?!? Raunar eiga Sam og Lovísa æskuvinkona nákvæmlega sama afmælisdag. Kannski er það dagurinn - ég fitta kannski best með fólki sem eiga afmæli 23. nóv.? Aníhú þá var nóg að gera í Stop´n´Shop. Og nú er ég klár fyrir jóladag eða ég vona það alla vegana...

Gúmmístígvél og jólasveinahúfur

2008-12-21T19:50:00.002-05:00

Það kemur mér endalaust á óvart hversu ósmekklegur kaninn getur verið í klæðaburði. Spáði mikið í þessu á leiðinni í bæinn í dag, í leit að síðustu jólagjöfinni. Hér hefur snjóað nær stanslaust í 3 daga og kominn heilmikill snjór - voða jólalegt :) Hefði haldið að kuldaskór væru þá málið en nei, þá labbaði annar hver maður um í gúmmístígvélum! Og svo er ekki óalgengt að sjá fullorðið fólk með jólasveinahúfur, það er náttúrulega bara svolítið jólalegt.

Jamms, ég pældi (hneykslaðist) mikið í þessu og þá byrjaði náttúrulega að rigna - alveg mátulegt á mig. Ég á rússkinnskuldaskónum mínum, varð helvot í báða fætur, labbandi um í ferlegu slabbi niður á Copley Square!
Já, látið ykkur ekki bregða ef ég sést skjótast um á gúmmístígvélum næsta vetur...

Fyrsti snjóstormurinn!?!

2008-12-19T14:23:00.003-05:00

Ok... í anda stuttra blogga!

Fyrsti snjóstormur vetrarins á leiðinni til Boston í dag - sérstök stemmning í borginni, allir að undirbúa sig undir snjóstorminn. Reyndum að útskrifa fólk fyrir hádegi svo það kæmist nú heim áður en veðrið skellur á. Næstum enginn á götunum, fáir bílar og samt ekki byrjað að snjóa. En fólk bíður, ákveðin spenna í loftinu. Spítalinn sendi frá sér yfirlýsingu:

"Please be advised that effective noon today, BMC has declared a weather emergency.
All employees are expected to remain at work until and unless released by your immediate supervisor.
In the event that driving conditions do not improve during the evening hours, employees who are scheduled to work at 7 am on Saturday December 19, 2008 should contact the Off Shift Nursing Supervisors to request accommodations at BMC."

Whaaats! Ef ég byggi ekki steinsnar frá spítalanum þá væri sem sagt ætlast til að ég gisti þar í nótt svo mig vanti ekki í vinnu á morgun!

I´m in love...

2008-12-16T19:22:00.002-05:00

Ok, hef áttað mig á tvennu.
A. Það þýðir ekki fyrir mig að hafa langt milli blogga - þá finnst mér ég þurfa að segja frá svo miklu og nenni ekki að setjast niður og skrifa og skrifa - og svo er líka líklegra að fólk nenni að lesa styttri blogg. Hef fylgst með eðalbloggara í gegnum mörg ár, nefnilega henni Tinnu vinkonu og hennar stíll er að blogga stutt og oft og ég hef alltaf gaman af að lesa :)

B. Ég er ástfangin! Ástfangin af Boston! Þessi borg er meiriháttar! Get ekki hætt að nota upphrópunarmerki, hún er svo frábær! Fattaði þetta um daginn þegar ég kom úr Íslandsheimsókn og fór að sýna íslenskum vinum mínum borgina. South End er náttúrulega æðislegt hverfi - góðir veitingastaðir á hverju götuhorni, alls konar pöbbar og kaffihús (hugguleg kaffihús, ekki bara Starbucks!). Svo er maður alltaf að rekast á alls konar fólk sem maður þekkir því allt skemmtilega fólkið í Boston býr í þessu hverfi - í alvöru! :)
Hitti til dæmis fyrsta deitið mitt hér á rölti um hverfið... en meira um borgina. Hún er lítil og þægileg, hægt að rölta niður í bæ á 15 mín. Svo elska ég "the silver line", hægt að taka hana beint í klúbbahverfið downtown og hún stoppar rétt hjá mér!
Ég fíla líka íbúðina mína í botn - innréttuð af gay miðaldra South End búa, hann nýtur nú lífsins í Feneyjum á pension - ég fæ hins vegar að njóta íbúðarinnar, veggir í margs konar litum, íbúðin full af trjám, já ég meina Trjám. Welcome to the jungle! - þurfti því ekki að versla jólatré heldur skreytti bara eitt af þessum trjám ;)

Annars verð ég að minnast aðeins á Íslandsferð sem var farin um daginn. Hún var yndisleg :) Það var reyndar dálítið deprimerandi að sitja á Boston Logan Airport og heyra kallað á bisness class farþega að fara að gateinu og enginn stóð upp! ENGINN að ferðast á bisness class og vélin hálftóm! En það var yndislegt að hitta fjölskyldu og vini og sjá að allir hafa það nú gott þrátt fyrir kreppu. Gott að finna samstöðuna hjá fólkinu en að sama skapi slæmt að finna hvað stjórnvöld virðast ekki slá í takt við þjóðarsálina. Gæti nú vel bloggað um það í marga klukkutíma en ætla að láta það vera í bili. Reyndi að mótmæla fyrir utan seðlabankann en mér leið reyndar hálfkjánalega þarna í skítakulda og fólk í kringum mig að hrópa einhver slagorð. Held ég sé bara týpískur Íslendingur sem kann ekki að mótmæla! En er mjög impressed by people (ætla að leyfa mér að sletta á ensku ef ég er lost for words) sem kann að mótmæla, nauðsynlegt á þessum tímum!
Familían tók vel á móti mér og ég fór í hverja glæsiveisluna á fætur annarri. Fékk uppáhaldið mitt á afmælisdaginn, hangikjöt! Mmmmm... og svo fiskigratín hjá frænku (já og koníak!), humar upp í sveit, hrygg hjá mömmu og pabba, kótilettur hjá ömmu, skrapp á Vegamót og fékk mér burrito, mmm mmm mmm - mætti halda að ég hafi bara borðað!
En það er ekki rétt því ég ræddi líka um kreppuna... já ræddi kreppuna út um allt nema kannski í saumaklúbbnum mínum (takk stelpur!). Og í lok 12 daga dvalar var ég orðin svo pirruð og reið út í auðmenn og bisnessmenn og ríkisstjórnarmenn og já... það var kominn tími til að fara heim! Afslappandi að koma til Boston. My lovely Boston :)

Party time!

2008-10-24T22:47:00.002-04:00

Heijós!
Ég er svo glöð að geta sagt ykkur að hákarls/brennivínspartýið mitt a.k.a. shark/blackdeath partýið var rjúkandi success! :)
Kanarnir gátu raunverulega sleppt aðeins fram af sér beislinu og skemmt sér - þetta minnti á íslenskt partý, hei nei... þetta var íslenskt partý! Allt áfengið kláraðist! Merkilegt! Ég náði sem betur fer að koma drukkna gaurnum út áður en hann byrjaði að æla, honum tókst reyndar að hella yfir útidyrahurðina fyrst. Það er nefnilega þannig að fólk hér virðist annað hvort fá sér 1-2 drykki svo ekki sér á því eða missa alla stjórn, alveg á rassgatinu ælandi einhvers staðar úti í horni. Eins og hún aumingja Melissa mín sem í intern retreat ferðinni endaði ein úti á dansgólfi sparkandi karatespörkum út í loftið... og svo hann Jake sem endaði intern retreat ferðina á því að hella drykknum sínum út í öll horn og ofan í arininn... já, þetta náðist á myndband sem endaði svo inni á facebook og ég held hann hafi verið hæst ánægður með það!!!

Já, intern retreat ferðin var farin fyrir 2 vikum eða svo, klukkutíma akstur upp í sveit. 60 internar + staffið úr prógramminu. Gist eina nótt - kvöldið fór auðvitað í skemmtilegheit, dans og gítarspil. Dagur 2 fór í að ræða hvað betur mætti fara í prógramminu. Það er gaman að finna hvað staffið (prógramm directorinn, aðstoðarprógram directorarnir, skrifstofufólkið og chief residentarnir) leggja sig mikið fram við að okkur líði vel. Þau hlusta á okkar kvartanir/tillögur að betrumbótum og breytingar eru tíðar - t.d. er búið að stytta innlagnarvaktirnar til að reyna að minnka álag. Svo er verið að útvega öllum teymum fartölvur svo hægt sé að ordinera á stofugangi o.s.frv. Fundir eru haldnir 1x í mánuði svo fólk geti bent á hvað betur mætti fara.

En aftur að ferðinni - fólki fannst mörgu merkilegt að ég skildi spila á gítar - og jafnvel merkilegra að ég kynni lög með Elvis... hmmm.... verð sennilega að extentera lagaúrvalið mitt eitthvað. Intern ferðin í fyrra varð fræg fyrir það að fólk stakk sér nakið í vatnið og reykti hass - við höguðum okkur betur, John leitaði reyndar lon og don að þessu vatni með aumingja Rachel í eftirdragi (hún átti að passa upp á hann en var víst ekki minna drukkin sjálf) en þau komu öll krambúleruð tilbaka eftir göngu í kolniðamyrkri í þéttum skógi. Kvöldið endaði svo á því að Jake var algjörlega sannfærður um að við ætluðum öll að snúa hann niður og sprauta hann niður með haldóli en Rachel tókst loks að róa hann niður inni á baði... :-)

Aníhú- það var alveg merkilegt hvað fólk var tilbúið að smakka hákarlinn. Ég hafði reyndar sett það sem inngönguskilyrði að allir fengju hákarlsbita og brennivínsstaup. Öllum líkaði harðfiskurinn. Mörgum fannst svo hákarlinn betri en brennivínið! en engum fannst lyktin góð og í lok partýsins fann ég hákarlinn úti á svölum lengst úti í horni... Ég reyndi svo sjálf að geyma hann inni í ísskáp svo ég gæti nú notið hans sem lengst en varð svo 2 dögum seinna að borða hann allan á einu bretti þar sem ég var sjálf hætt að þola lyktina, haha :)

Annars er ég á góðri rotation á spítalanum núna - er nefnilega á hem/onc (blóðsjúkdómar/krabbamein) deildinni. Það er definetely eitt af topp þremur sérfræðifögunum sem ég er að spá í og fyrsta vikan hefur verið góð. Þetta er reyndar óvenjuerfið rotation þar sem maður leggur inn sjúklinga annan hvern dag frá kl. 7-19 en er í staðinn aldrei yfir nótt. Mér líkar vel eftirfylgdin sem maður fær því ég sé um alla sjúklinga sem ég legg inn alveg þar til þeir útskrifast. Og svo fær maður mikla kennslu því residentinn er fróður um almenna medisín, fellowinn (sá sem er í sérnámi í ákveðinni undirsérgrein) kennir margan fróðleik um sérgreinina og svo er sérfræðingur sem gengur stofugang daglega og sér um kennslufundi a.m.k. 3x í viku. Og þar fyrir utan eru svo hádegisfundir alla daga.

Nú er bara mánuður þar til ég kíki heim á skerið - hlakka mikið til :)

Október

2008-10-02T21:56:00.004-04:00

Úfff - það er erfitt að byrja blogg eftir atburði sl. viku! Hvað skal segja? Það er alla vegana gott að heyra að lífið gangi enn sinn vanagang heima - þegar maður fylgist með fréttum hér þá finnst manni einhvern veginn erfitt að ímynda sér að það geri það... þetta virðist allt svo stórkostlega dramatískt, svona eins og Suðurlandsskjálfti, nema hvað þetta fjallar um peninga og ekki náttúruhamfarir! Já, það er sennilega mikilvægt að muna það - þetta fjallar um peninga.

Auðvitað hefur verið fjallað um þetta í fréttum hér og fólk að koma og spyrja hvernig Íslendingum líði - fólk hér er nefnilega fullt samúðar - engir danskir blaðamenn í lopapeysum með söfnunarbauka... hvað er eiginlega í gangi! Heil þjóð að fara á hausinn og menn fara út á götu til að gera grín að þessu! Mér dettur bara í hug söngtextinn "Enginn veit fyrr en reynir á, hvort vini áttu þá" - já, verð að segja að mér þykir afskaplega vænt um Norðmenn þessa dagana...

Jæja, lífið gengur sinn vanagang hér í Boston. Við Ólöf áttum frábæran dag - byrjuðum á bröns í South End, rákumst á Amöndu og Chirsty vinkonur og fengum okkur mimosur... já, það er nefnilega algjörlega acceptible að fá sér afréttara með hádegismatnum hér - frekar merkilegar USAískar venjur, frekar úr takt við annað hér. Pókerfélagar Ólafar komu líka í kokteila og svo kíktum við í búðir. Hér var æðislegt veður - heiðskírt og 20 stiga hiti... svona eins og besti, allra besti sumarviðrisdagur á Íslandi! Svo enduðum við þetta náttúrulega á öðrum kokteil :=)

Annars verð ég að skella með nokkrum föktum um spítalann, nú er ég nefnilega byrjuð aftur á BMC og það er yndislegt - faktar:

1) Á USAískum spítölum eru alls konar meiriháttar stoðstéttir -
a. Christine, lyfjafræðingur... gengur stofugang með okkur daglega og er fáránlega fróð um lyf (eða kannski hæfilega þar sem hún er lyfjafræðingur?!?), hún fræðir okkur um alls konar aukaverkanir og milliverkanir og prentar út lyfseðla og hringir í apótek og ég veit ekki hvað - alveg meiriháttar!
b. Case managers.... þeir koma að hverju tilfelli án þess að maður þurfi að hringja eitt einasta símtal (minnist öldrunarteymisins heima - maður hringdi 4 símtöl og fékk kannski einhvern eftir 2-3 daga) og ákveða hvert sjúklingurinn geti farið þegar við teljum hann hæfann - og þá koma þessir case managers hlaupandi með pening fyrir strætó eða leigubíl eða hvað sem nú þarf til að koma fólki heim!
c. Wound care nurses... kíkja á öll sár sem maður vill og ráðleggja umbúðaskipti
d. Phlebotomy team... taka allar blóðprufur/blóðræktanir hvenær sem er sólarhrings

2) USAískar hjúkkur ganga með stethoskóp um hálsinn! Hva, mar bara, ja já ok - eina leiðin til að þekkja sundur lækni og hjúkku er því á læknasloppnum.

3) Hér fer fólk í skurðstofufatnaði (a.k.a. scrubs) að heiman og í vinnuna, í strætó/einkabíl/labbandi og svo heim aftur í sama fatnaði!!! Og ég er heldur betur að ameríkaníserast því ég fór svoleiðis í vinnuna í fyrradag! Og ég skil barasta ekki þessar pælingar, ógeðslegt að ganga um í blóðugum skurðstofumfötum um allan bæ og mæta svo í þessu aftur daginn eftir.

4) Skráning upplýsinga og nákvæmni þeirra er fáránleg! Sérfræðingurinn pípti á mig um daginn og sagði: Heyrðu CC, þú skráðir bara 2 kerfi í kerfalýsingunni í þessum sjúrnal, geturðu bætt hinum við!

Núna er bara vika í hákarls/brennivínspartýið mitt!!!
Hlakka til að færa ykkur fréttir af því :)

Knús heim til íslensku þjóðarinnar

Þetta gengur ekki lengur...

2008-09-22T21:47:00.003-04:00

Jæja - nú gengur þetta bloggleysi mitt ekki lengur!

Var að klára að taka upp úr kassa nr. 15 og á bara 3 eftir!!! Júbbííííí, íbúðin á Shawmut Avenue er bara að verða svakakósý :=) Kláraði housesitting tímabilið í íbúðinni hennar Ólafar í lok ágúst og flutti hingað og er nú í 5 mín. göngufjarlægð frá BMC. Nýtti mér það vel í morgun þegar ég svaf til 6:30!!! og skoppaði svo út á BMC 5 mín. í sjö! Var nefnilega á hermannaspítalanum í West-Roxbury sl. 4 vikur og það tekur svona 1 til 1,5 klst. að ferðast þangað með lest + strætó aðra leið! Djæs - var að verða geðveik á því langa ferðalagi og að vakna kl. 5 á morgnana...

Annars hafa sl. vikur verið þvílíkt viðburðaríkar því ásamt því að flytja þá skrapp ég til Munchen og fékk svo familíuna í heimsókn til Boston.

Munchen hjartaráðstefnan var frábær! Hitti þar Steinunni og Kötu, Björk og Fríðu Björk og nánast alla hjartasérfræðinga Íslands! Fékk að kynna veggspjald varðandi hjartaverkefnið mitt heima - bólgumiðla og endurþrengsli í stoðnetum - frábært forum til að kynna þetta á, stærsta hjartaráðstefnan í Evrópu, litlu minni en ACC-ráðstefnan. Og það var vissulega yndislegt að hitta kollega að heiman og fá sér eins og eitt eða tvö, ja eða þrjú rauðvínsglös, nokkra mohito, G&T og tequila-skot með þeim :) Já - það var stuð og slíkt hefði aldrei getað gerst með USAískum hjartasérfræðingum get ég sagt ykkur... svo var náttúrulega yndislegt að hitta vinkonur mínar og slúðra svolítið...

Familían kom svo í heimsókn í byrjun september - amma, mamma og pabbi, systa og brósi - frábært að fá þau öll og geta sýnt þeim Boston & surroundings. Þau lentu í þvílíkri hitabylgju hér í september mánuði, 25-28 stiga hiti og sól! Við náðum að gera mikið á 5 dögum - túruðum um Faneuil Hall, downtown svæðið, fórum í duck-tour (sem var by the way mjög gaman), út að borða á frábærum veitingastöðum (sáum sólsetrið á Top of the Hub, það var meiriháttar) og svo túruðu þau dáldið duglega í kringum Cambridgeside Galleria mollið á meðan ég sat á stoppistöðinni á hermannaspítalanum... - jamms, það var vissulega erfitt að kveðja þau en ég ætla að kíkja heim í kringum afmælið mitt í desember :=)

Annars er allt að verða klárt fyrir hákarls- og brennivínspartýið mitt - familían var svo hugrökk að flytja þessar gersemar til mín - á bara eftir að ákveða dagsetningu og skora á kanana ;)

Risaknús heim,

Dr. House fílingur

2008-08-21T11:22:00.003-04:00

Ok - varð að setjast niður og blogga aðeins um síðasta sólarhringinn minn í vinnunni.

Hef verið í þvílíkum House-fíling á gjörgæslunni. Fengum til okkar karlmann um sextugt í gærmorgun sem hafði akút ruglast á mánudagskvöld/nótt og var sendur frá öðrum spítala sem hafði ekki getað fundið út hvað var að honum. Hann presenteraði í akút nýrnabilun (krea 200), með metabólíska acidósu (bíkarbónat 7) með hækkuðu anjónabili (25). Hann var akút ruglaður, fálmaði út um allt, gaf enga sögu, þurfti mikið af róandi lyfjum til að halda honum rólegum. Þegar líða tók á uppvinnsluna komu í ljós calcium oxalate kristallar í þvagi, osmólar gap 25 og nýrnabilunin hélt áfram að versna svo hann var að lokum intuberaður og fór í blóðskilun. Kærastinn hans og frændi sögðu hann hafa rifist við einhvern góðvin sinn um helgina og höfðu áhyggjur af því að einhver hefði mögulega eitrað fyrir honum. Líklegasta greiningin augljóslega ethylene glycol eitrun (klassískt ef fólk drekkur t.d. frostlög). Svo ég eyddi gærkvöldinu í að tala við rannsóknarlögreglumenn, tala við poison control centrið í Boston, senda blóð í ethylene glycol mælingar og koma "blueberry pie" kökunni og öllum vökva sem fannst í ísskápnum hans í rannsókn!!!
Djæsí - þvílíkt case! Ég er smám saman að átta mig á mikilvægi þess að fara í sérnám í útlandinu - hér sjáum við extreme tilfelli í hverri viku...

Er til eitthvað betra en Mint Chocolate Chip ís?!?

2008-08-14T10:51:00.003-04:00

Sit og gæði mér á gómsætum pönnsum með jarðaberjum, bananabitum og Mint Chocolate Chip ís frá Edy´s (sem er einn besti ís sem ég hef smakkað!) og sötra kaffi... mmmm.... og við svona aðstæður er upplagt að blogga! Var á vakt á gjörgæslunni í nótt og náði að sofa frá kl. 23 - 07 í morgun, djæs - svaf meira á vaktinni heldur en ég hefði gert hérna heima! Labbaði reyndar einn rúnt kl. 04 og kíkti á hjúkkurnar, bara svona til að vera viss um að píptækið mitt væri örugglega virkt og já, það virkaði en það var bara ofurrólegt. Hjúkkurnar á gjörgæslunni eru svaka töffarar og hafa mikinn áhuga á Íslandi. Það virðist einhvern veginn vera almenn vitneskja að Ísland sé "inn" túrista-staður núna. Svo ég hef gert mitt besta í landkynningu og mætti með þrista á svæðið um daginn. Fólk var að vísu svolítið hikandi þegar það heyrði um lakkrísinn - USA er nefnilega ekki mikið lakkrís-land, hér er lakkrís harður og óspennandi. En flestir lögðu nú í þristana og líkaði vel -- ég ætla að fylgja þessu vel eftir með apolló-lakkrís á morgun :) Það þyrfti nú eiginlega að gera meira út á útflutning á íslensku sælgæti, yrði örugglega rjúkandi sökssess!

Verð að fá að tjá mig um eitt, ja eða tvö spítalamál sem mér finnst frekar óskiljanleg.
1) HIV-test - hér þurfa sjúklingar sjálfir að samþykkja skriflega HIV prófun. Sem er auðvitað gott og blessað en ef sjúklingar liggja lífshættulega veikir, meðvitundarlausir í öndunarvél með sýkingu af óþekktum uppruna og lág hvít blóðkorn þá getur læknirinn ekki ákveðið að keyra HIV próf og ættingjarnir mega ekki samþykkja fyrir hönd sjúklingsins. Neeeeiiiii, það verður að bíða og vona að sjúklingurinn vakni þó svo það væri klárlega í hans hag að vita hvort hann sé HIV smitaður svo hægt sé að gera sér betur grein fyrir hvað um sé að ræða. Mér finnst þetta frekar óskiljanlegt.

2) Réttur ættingja - hér útnefnir fólk svokallaðan "health care proxy" sem á að taka allar ákvarðanir fyrir hönd þess ef það veikist alvarlega. Og réttur þessara proxy-einstaklinga er mikill. Ef t.d. 80 ára gömul kona með alzheimer til 10 ára kemur inn með lífshættulega sýkingu, þarf 3 pressora, öndunarvél, er í fulminant sepsis með DIC - sem sagt haldið á lífi með vélum og er miklu nær dauða en lífi - þá getur læknirinn ekki tekið þá ákvörðun sem honum finnst skynsamlegust (sem væri í þessu tilfelli klárlega að leyfa aumingja konunni að skilja við) heldur getur ættinginn sagt, "gerið hvað sem er til að halda lífi í henni". Og ef það væri ekki gert, hvað þá? Jú, þá er kært! Annað dæmi - 85 ára karlmaður kemur inn með basilar artery thrombosu - sem sagt drep í hálfum heilanum út af blóðtappa sem stíflaði eina af þremur aðalblóðæðum til heilans - alveg klárt að hann eigi aldrei eftir að vakna. Ættingjarnir geta krafist þess að hann sé hafður á öndunarvél og þannig haldið á lífi, fluttur á endurhæfingarheimili og þar gæti þessi maður lifað mánuði og ár, algjörlega út úr heiminum...
Úff, þetta er frekar heavy blogg hjá mér í dag en ég varð aðeins að fá að deila þessu - þetta er öðruvísi heima, auðvitað er hlustað á ættingjana sem miðla óskum eða hugsanlegum óskum sjúklingsins en læknirinn ber alltaf ábyrgðina á lokaákvörðuninni, hún á ekki að hvíla á herðum ættingjanna og í sumum tilfellum er það sjúklingnum fyrir bestu að leyfa honum að fara, hvort sem ættingjarnir gera sér grein fyrir því eða ekki.

Jæja, að allt öðru. Það er allt að gerast hjá mér þessa dagana - ég stend í flutningum, er að fara á evrópska hjartaþingið í Munchen og fæ familíuna mína í heimsókn fyrstu helgina í september! Sem sagt skemmtilegur tími framundan! Það verður náttúrulega frábært að flytja nær spítalanum og miðbænum. Íbúðin á Shawmut Avenue er svakakósý - lítil eins og allar miðbæjaríbúðir en kósý með litlum palli og fullt af blómum - verð að birta myndir við tækifæri. Fór einmitt að versla hitt og þetta inn í íbúðina í dag og hér gengur allt út á það að spara pláss. Allar hirslur og þess háttar er hannað á þann veginn að það taki sem minnst pláss. Og hvað er í gangi með þessa "resealable" poka hérna! Allt matarkyns sem maður kaupir er í pokum með zipper - ostur, skinka, grænmeti - alveg þvílíkt notendavænt! Það gæti einhver grætt mikið á "resealable bag" hugmyndinni heima! Hmmm.... já þessir pokar hafa ekkert með flutninginn að gera - varð bara að skella þessu hérna með!

Svo hlakka ég mikið til að fara á evrópska hjartaþingið. Fékk samþykkt veggspjald á þingið sem snýr að hjartaverkefninu mínu heima - fékk þessar upplýsingar í apríl - stjórnendur prógrammsins hérna gátu samt ekki ákveðið sig fyrr en seinustu dagana í júlí hvort þeir gætu séð af mér í 4 daga eða ekki.... já, þeir komust loks að því að ég væri ekki alveg ómissanleg! Svo einhverjir af mínum co-internum munu dekka mig og ég þarf að borga þeim tilbaka m.þ.a. vinna fyrir þá einhvern tímann þegar ég er í fríi... jamms, njótið þess læknar, að hafa námsleyfin heima - þau fyrirfinnast ekki hér! :)

Wells, hef ekki meira í bili - kisses and knuses heim!

Kaffi og pennar

2008-08-01T18:13:00.004-04:00

Jæja, svolítið síðan ég skrifaði síðast en hef líka verið bissí - fékk nefnilega Ingu og Guðrúnu í heimsókn til mín :) Þær lögðu þvílíkt ferðalag á sig til að komast hingað, flugu til NY og tóku svo Chinatown rútuna til Boston. Tinna vinkona hafði löngum mælt með þessari rútu og stelpurnar urðu ekki fyrir neinum vonbrigðum held ég. 15,- USD aðra leið, ágætis rútur og voru 4 klst. á leiðinni - talsvert betra en þegar ég tók Amtrak lestina sömu leið á 80,- USD, lestin bilaði 2x á leiðinni og tók mig því 7 klst.!!! - Yeees, tékkiði á http://www.fungwahbus.com/ ef þið ferðist þessa leið.

Stelpurnar stoppuðu í 5 daga og við náðum að túristast svolítið milli verslunarferða :) - fórum m.a. á Nantasket ströndina fyrir sunnan Boston sem var ágæt, átti reyndar von á silkihvítum sandi og volgum sjó en þetta var svona meira steinaströnd og Atlantshafið hérna vestan megin frekar kalt - það er nú samt alltaf næs að liggja og sóla sig!

Það eru tveir hlutir sem ég sakna frá Landspítalanum og hef stórlega vanmetið - nefnilega kaffi og pennar! Á BMC eru engir pennar á deildunum svo maður verður að koma með sína eigin og ef þeir týnast þá getur ritarinn kannski lánað! manni penna ef hún er í góðu skapi. Ótrúlegt! Á deildarlæknaherberginu á Lansanum voru svona 300 pennar, hvað þá á deildunum. Svo er það kaffiskortur - á BMC er ekkert kaffi að fá á deildunum, það eina sem til er í býtibúrinu eru lítil saltkex, frekar óspennandi. Svo maður verður að byrja hvern morgun á að kaupa sér kaffi á Starbucks eða Dunkin Donuts. Ég hef ekki enn áttað mig á því hvort ég fíli kaffimenninguna hérna... kaninn drekkur ekki sterkt kaffi og þeir eru mikið í þessum mjólkurblönduðu kaffidrykkjum sem geta s.s. verið ágætir en til að vakna á morgnana þarf ég SVART + STERKT kaffi! Já, það er ótrúlegt hvað kaffi og pennar geta skipt mann miklu máli :)

Svo er ég komin með íbúð sem ég flyt í seinni partinn í ágúst. Hún er á Shawmut Avenue sem er í 10 mín. göngufjarlægð frá BMC sem er frábært! Núna tekur það mig 30-40 mín. að komast niðureftir og þegar maður vaknar kl. 5 á morgnana þá skipta 30 mín. miklu máli! Íbúðin er svakakósý með litlum terrass og 1 svefnherbergi. Það verður gott að fá dótið frá Íslandi og geta komið sér vel fyrir. Hún er í South End hverfinu sem er aðalgay hverfið í Boston, þar eru fullt af kósý kaffihúsum og veitingastöðum og flestir bekkjarfélagar mínir búa í þessu hverfi.

Gjörgæslan leggst vel í mig, búin með fyrstu 30 tíma vaktina sem gekk vel. Álagið á gjörgæslunni er allt öðruvísi en á deildunum því það mæðir langmest á 1. árs deildarlækninum. Hann sér um allar innlagnir á GG en við gerum dagnótur. Þannig svaf ég 5 klst. á fyrstu 30 tíma vaktinni en aumingja deildarlæknirinn lagði inn 6 sjúklinga og svaf ekkert! Og ég má ekkert hjálpa honum ef hann er að drukkna, hann verður að sjá um sjúrnalana alveg sjálfur. Þetta er því brjálað álag og hálfgerð prófraun fyrir 1. árs deildarlæknana (spáið í því, þetta eru krakkar sem kláruðu intern-árið í júní, nú reka þau allt í einu GG-deildina og stýra öllum endurlífgunum!). Gjörgæslan er öðruvísi hér en heima því hér sjá medisínerar um GG en ekki svæfingalæknar. Svæfingalæknarnir intúbera að vísu en við gerum allt annað. Svo það er svakagaman að læra að setja leggi og læra á öndunarvélarnar o.s.frv.

Vona að þið njótið veðursins heima - það er fáránlegt að fylgjast með þessum hitatölum á mbl... :)

Úfff - nú er heitt!

2008-07-18T18:37:00.003-04:00

Jamms, nú er heitasti tíminn í Boston og sl. daga hefur hver dagur verið öðrum heitari. Um helgina var 35° C hiti og sól og maður meikaði varla að fara á fætur. Hér í íbúðinni hennar Ólafar er loftkæligræja í svefnherberginu og því hef ég haldið til þar að mestu. Harvard internal medicine kúrsinn er í fullu swingi og því komu Þorgeir, Barbara, Hlynur og Janus - kollegar mínir að heiman - til að fræðast um USAíska læknisfræði. Hefur verið þvílíkt gaman að hitta þau, hef haft nógan tíma því ég hef verið í fríi 5 daga sl. viku (var ekkert kölluð inn af krónísku bakvaktinni, a.k.a. "frí á launum") en var svo reyndar kölluð inn á gjörgæsludeildina á hermannaspítalanum um helgina því þar vantar einn aðstoðarlækni sem er enn að bíða eftir visa afhendingu úti í Indlandi! Það var gaman að kynnast hermannaspítalanum - sjúklingarnir voru allt karlmenn, flestir reyndar gamlir "veterans" sem börðust í Víetnamstríðinu og löngu hættir í hernum. Gjörgæsludeildin er lítil (8 rúm) og því hæfilega mikið álag (svaf 6 tíma eina nóttina!=) og mér gafst góður tími til að spá í öndunarvélum og pressorum og alls konar hlutum sem ég kann lítið á (og reyndist alveg ótrúlega spennandi - alltaf gaman að læra nýja hluti). Í næsta mánuði fer ég svo á gjörgæsluna á BMC sem er svolítið annað mál - þar hugsar maður um allt að 30 sjúklinga! á nóttunni og tekur 30 tíma vakt 3. hvern dag - verður án efa lærdómsríkt/krefjandi...
Verð samt eiginlega að segja ykkur frá lyfjarobottnum sem ég rakst á á VA-spítalanum (a.k.a. hermannaspítalanum) - alveg merkileg græja sem keyrir um allan spítalann með lyf handa sjúklingum, allar hurðir opnast sjálfkrafa fyrir henni "Lucy" sem gefur svo til kynna að hún sé mætt "Lucy is here with meds"! Merkileg uppfinning!

Ég er mjög stolt af kollegum mínum heima sem berjast nú fyrir betri kjörum lækna. Það er nefnilega þannig (og fáir sem vita af því) að laun lækna hafa dregist aftur úr öðrum sambærilegum stéttum undanfarin ár. Nýútskrifaður kandídat eftir 6 ára nám í HÍ byrjar með 274.000 í grunnlaun. Læknir sem kemur heim úr 6 ára löngu sérnámi og ræður sig til starfa á Landspítalanum fær 471.000 kr. í grunnlaun. Spáið í því!!! Þegar ég kem heim frá Boston eftir að hafa verið á sultarlaunum í 6 ár og lagt 12 ára nám að baki þá næ ég ekki einu sinni 500.000 kr. í grunnlaun! Verð sennilega að flytja inn í eina af þessum gámaíbúðum sem lagt hefur verið til að innrétta og lifa á vatni og brauði - ja og kannski stöku bjór... Áfram Ragnar & co. - ég styð ykkur heilshugar í kjarabaráttunni!

Smáfréttir af djammleit minni hér í Boston. Um daginn fór ég á dansiklúbb með vinum mínum þeim Ann, Pushpak og Sunny. Og það minnti loks aðeins á íslenska djammstemmningu. Svona dansiklúbbar eru nefnilega sniðugir ef maður fílar að dansa. Fólk fer eingöngu til að dansa og djúsa og Kaninn kann sko alveg að dansa. Þetta var svona R&B, club, dance stemmning og kallast að "go clubbing". Og staðurinn hét The Estate - hvernig getur slíkur staður klikkað!

Hið ljúfa líf

2008-07-11T19:37:00.003-04:00

Jamms - hið ljúfa spítalalíf er nú gengið í garð. Ég er hætt á deildinni því stelpan sem ég var að leysa af fékk lækningaleyfið sitt á miðvikudag. Og nú er ég komin á krónísku bakvaktina, sit úti á palli í sólbaði og hugleiði næstu skref í verkefninu... og get su sem verið kölluð inn hvenær sem er til að dekka ef einhver veikist. Já, það er undarlegt hvað álaginu er misdreift á þessum rotationum. Mér heyrist samt deildarvinnan á ENC (east newton campus - þar sem ég hef verið sl. 2 vikur) vera erfiðasta rotationin. Þar leggjast veikustu sjúklingarnir inn, með margvísleg vandamál. Það voru t.d. nánast allir með sykursýki og talsverður hluti sjúklinganna kom í gegnum heimaþjónustu sem sinnir lömuðum. Fyrsti sjúklingurinn sem ég lagði inn á BMC verður mér án efa minnistæður - 23 ára stúlka sem hlaut brot á C2 í bílslysi 11 ára og hefur því verið lömuð fyrir neðan háls og á öndunarvél í 12 ár! Hún virtist alveg magnaður einstaklingur, brosti og gerði að gamni sínu og tók þessu af miklu æðruleysi. Og átti frábæra fjölskyldu sem sá um hana.

Svo heyrist mér líka á öllu að þetta medisín-prógramm sé með þeim erfiðari í USA. Það kemur mér reyndar ekki á óvart eftir þessar fyrstu vikur því þetta vinnuálag virðist jafnast á við kirurgískt vinnuálag. En fólkið sem hefur gengið í gegnum BMC-prógramm er líka þekkt fyrir það að búa yfir mjög góðri þjálfun. Svo það er gott! Það mæðir mikið á internunum sem sjá alveg um allt fyrir sína sjúklinga og reporta svo í residentinn. Það er frábært fyrir mig - þ.e. að ég fái að gera sem mest í stað þess að verða eitthvert pappírsdýr sem fyllir bara út beiðnir osfrv.

Svo eru krakkarnir í prógramminu nú aðeins að koma til. Held þau sjái það að eina leiðin til að komast í gegnum þetta heilvita sé að fylgja mottóinu "work hard, play hard" - og ég legg áherslu á play-hlutann :) Það er ómögulegt að vinna bara og sofa og vinna og sofa og vinna og sofa - þetta þarf að vera eitthvað meira á þessa leið: vinna - góður matur/gott rauðvín - sofa - kaffi - vinna - kaffi - fara á djassbúllu - bjór - sofa
Finnst ykkur ekki?!? :)

Ein pæling svona í lokin - merkilegt hvað er mikið af lágvöxnu fólki hérna í USA. Held ég sé með þeim hæstu í intern-bekknum! Og ég er algjör meðalkona á hæð 1.67 m!!! Fór út með nokkrum krökkum á Cambridge pöbbarölt í vikunni og er ég var á labbinu uppgötvaði ég að gaurarnir 4 voru allir minni en ég! Og þeir áttu s.s. rætur að rekja hingað og þangað - einn af ítölsku bergi brotinn, veit reyndar ekki alveg með hina. Er þetta einhvers konar USAsískt náttúruval? Survival of the shortest?

Workin' 9 to 5 - what a way to make a livin´

2008-07-03T20:22:00.002-04:00

Yehes... ekki vanmeta 9 til 5 vinnu!

Vinnudagurinn á BMC byrjar kl. 7 og endar þegar hann endar...
Úfff, fyrsta vikan í vinnu hefur óneitanlega verið svolítið röff - í fyrsta lagi þá kann maður ekkert á kerfið og þarf endalaust að spyrja fólk að hlutum eins og hvernig eigi að ná í þennan eða panta þetta eða pípa á þennan eða hvar klósettið sé o.s.frv. Svo eru fataskáparnir með einhverjum fáránlegum lásum sem þarf að snúa sitt á hvað til að opna - tekur mig svona 10 mín. að komast inn í þá! Í annan stað þá hefur vinnutíminn verið hrikalega langur þessa fyrstu daga. Hef verið í vinnunni 14-16 tíma þessa "hefðbundnu" vinnudaga og svo tekið eina 30 tíma vakt. Var alveg himinlifandi í gær þegar ég slapp út eftir 12 klst.! Fyrsta 30 tíma vaktin gekk þokkalega en ég drakk líka 3 kaffibolla á stofugangi daginn eftir til að halda mér vakandi. Svo upplifði ég klassískt "postcall confusion syndrome" þegar ég mætti í vinnu kl. 8! í stað kl. 7 daginn eftir 30 tíma vaktina. Uppgötvaði það á strætóstoppistöðinni á leið í vinnu...

Aumingjans krakkarnir sem eru að vinna með mér (hinir internarnir eru allflestir nýskriðnir úr læknadeild) - þau eru öll frekar mikið að fríka út á þessu. Einn þeirra sagði mér í dag að hann mætir kl. 4:30 til að átta sig á hlutunum áður en residentarnir koma kl. 7:30! Annars er hinn hefðbundni vinnudagur rólegri en heima. Internarnir (þ.e. ÉG) mæta kl. 7 og hitta interninn sem var á næturvaktinni og fá updeit um sjúklingana. Svo kíkjum við á veikustu sjúklingana (þ.e. pre-roundum í hálftíma) og hittum svo residentinn og sérfræðinginn kl. 7:30. Þá er genginn hefðbundinn stofugangur til kl. 10 og þá hefst pappírsvinna - athuga niðurstöður, hringja eftir konsúltum o.s.frv. Svo er alltaf hádegisfundur - þar fáum við mat og fræðslu. Eftir hádegi sest sérfræðingurinn niður með okkur í 1-2 klst. og spjallar um eitthvað topic. Svo fer maður yfirleitt aftur og kíkir á sína sjúklinga, skrifar framvindunótur um hvern og einn og í lok dags hittir maður svo interninn á vaktinni og "signar út". Þannig sér maður um sitt teymi 6 daga vikunnar (1 frídagur í viku!) en ofan á það leggjast innlagnir á teymið ca. 2-3. hvern dag. Suma daga leggur maður inn frá 7-12, aðra frá 12-19 og á 30 klst. vöktunum leggur maður inn frá kl. 19-07. Á hverju teymi eru svo 2 læknanemar og þau eru alveg ótrúlega dediceruð. Um daginn lenti teymið mitt í því að þurfa að leggja inn 5 sjúklinga sem komu allir í lok innlagnarvaktarinnar milli kl. 18-19 (ég var í fríi :) - þetta leiddi til þess að aðstoðarlæknirinn komst ekki heim fyrr en kl. 03, residentinn fór kl. 05 og einn læknaneminn fór ekkert heim heldur var alla nóttina - svo mætti allt teymið aftur kl. 07! Yes, dedication er besta orðið!

Jæja - ætla að kíkja niðrí bæ á 4. júlí hátíðarstemmninguna.

Orðskýringar:
Intern = "aðstoðarlæknir" (allir þurfa að taka intern ár eftir læknadeild, hægt að velja milli lyflæknisfræði, skurðlæknisfræði eða blandaðs árs)

Resident = "deildarlæknir" (krakkar sem eru búnir með intern árið - lyflæknisfræðiprógramm samanstendur af einu intern ári og 2 resident árum)

Lets get ready to rumble!!!

2008-06-26T13:54:00.002-04:00

Hei kids!
Þá byrjar það - bloggið mitt, dvöl mín í USA, vinna mín á BMC - og mér líður svona eins og boxara rétt áður en bjöllunni er hringt...
Annars hefur lífið farið vel af stað hér í Boston. Kom f. 2 vikum og er búin með meirihlutann af öllum þessum leiðinlegu en jafnframt lífsnauðsynlegu hlutum eins og fá sér bankareikning, síma, ganga frá alls konar pappírsmálum (USA er pappírsland dauðans) o.fl. o.fl. Svo byrjaði spítalinn rólega á 8 daga orientation þar sem okkur voru kynnt alls konar mál, allt frá því hvernig festa á berklamaskann á sig (já og athugað hvort hann væri berklaheldur með því að sprauta sakkaríni framan í mann!) að því hvernig lífeyrismál, heilbrigðistryggingar og stéttarfélög virka hér. Heyrðu, já og svo var farið með Íslendinginn í hvalaskoðun úti fyrir Boston-ströndum. Hafði nú vit á því að þegja að mestu um okkar hvalveiðar, a.m.k. nefndi ég það ekki við fólkið sem stýrði hvalaskoðunarbátnum og hafði gefið öllum hvölunum nöfn og vissi hvað þeir voru gamlir og hvað þeir áttu mörg afkvæmi o.s.frv.
Krakkarnir í prógramminu eru 60 og fyrstu kynni af þeim eru góð. Þetta er fólk alls staðar að úr USA og svo eru nokkrir útlendingar, þau sem koma lengst að eru frá Indlandi og Brasilíu. Á fyrsta degi áttu allir að kynna sig og ég varð strax þekkt sem Íslendingurinn með nafnið sem enginn gat borið rétt fram og voru margir mjög ánægðir með SíSí gælunafnið mitt nýja. Aðrir eru reyndar mjög metnaðargjarnir og eru enn að reyna við Sigurdísarnafnið - kemur oftast út sem Sykurtis með áherslu á miðhlutann -jamms... SíSíar nafnið fær sífellt fleiri áhangendur.
Svo hef ég ákveðið að gera mitt besta í að kenna USA-fólki íslenskar drykkjuvenjur. Það er merkilegt hvað djamm-lífið er allt öðruvísi hérna megin við Atlantshafið. Drykkirnir eru blandaðir 50:50 hér, t.d. G&T og fólk fær sér kannski 1 eða jafnvel 2 ef það er svona "living on the edge" týpa en drekkur þetta þá á nokkrum klst. svo það sér lítið á því. Þessi nýja blanda er hins vegar mjög hættuleg fyrir Íslendinginn sem drekkur jafnhratt og jafnmikið og heima... Frekar en að aðlaga mig að USA-drykkjuvenjum hef ég ákveðið að aðlaga USA-búa að íslenskum drykkjuvenjum og hef ákveðið að halda brennivíns/hákarlspartý sem fyrst (vantar by-the-way sjálfboðaliða í að flytja þessa hluti til mín :)
Jæja - er á fyrstu dögum vinnu, byrjaði í gær - meira um það seinna.